Hayat hikâyenizi
bir romana
dönüştürüyoruz.

Seherin sessizliğinde…

İnsanın kendi ruhuyla kurduğu en çetin ve en yalnız mahkeme, dışarıdaki kalabalıkların sahte gürültüsünün çekildiği, sokak kapılarının ardında beklenen ayak seslerinin artık bütünüyle sustuğu ve taş duvarların bile sahibinin göğsündeki ağırlığı dinlemeye başladığı o seher öncesi saatlerinde kurulur; çünkü gündüzün telaşı insanın gözünü oyalar, dünyevi meşguliyetlerin hızı kanayan yarayı geçici olarak uyuşturur ve el âlemin bakışı insanı dik durmaya mecbur bırakan görünmez bir zırh gibi gövdeyi sarar; oysa gecenin en koyu karanlığı sabaha doğru incelirken insan kendi nefesinin sesiyle baş başa kaldığında, ne arkasına sığınacak bir mazeret bulabilir ne de ömrünün ortasına düşen sızıyı başka bir adla çağırabilir.

Bozkırın derin vadilerine bakan bu asırlık taş konağın yüksek tavanlı çalışma odasında, haziran başının serin seher rüzgârı aralık bırakılmış kemerli pencereden içeriye yabani kekik, ıslak tüf taşı ve henüz uyanmamış toprağın genzi yakan kokusunu taşırken, ceviz masanın sol köşesinde yanan pirinç lambanın kehribar rengi ışığı, zeminden tavana kadar yükselen meşe raflardaki yüzlerce el yazması cildin sırtında ağır ve vakur bir gölge gibi titriyordu.